CEO Dilhan Fernando: "Het was nooit normaal"

CEO Dilhan Fernando: "Het was nooit normaal"

Afgezien van poema's in de straten van Santiago en pauwen in de straten van Mumbai is er weinig positiefs te melden over de gevolgen van het coronavirus - 1,2 miljoen mensen wereldwijd besmet en tot dusver bijna 65.000 doden. 


Het is begrijpelijk dat de vraag op ieders lippen ligt: wanneer wordt het leven weer normaal? Sommigen voorspellen: “... op sommige plaatsen zullen we in mei of juni veilig kunnen beginnen met het versoepelen van bepaalde beperkingen. Maar het leven keert misschien pas in 2021 terug naar 'normale normaal'. ' (Henry Blodget, Business Insider Opinion 2020, 4 april).


Rusteloos thuiszittend verlangen we naar het ‘normale normaal’. Maar voor velen was de horror waar wij nu allen onder lijden altijd al het normaal. Het tellen van verloren levens begon niet met COVID-19. Die levens werden gedoofd door vermijdbare oorzaken, die misschien niet de kranten haalden, maar ze waren er wel - een tragische indicator van levens net zo kostbaar als de levens die we nu betreuren. De enige verschillen zijn geografie en inkomensniveau. Naar schatting 6,2 miljoen kinderen onder de 15 jaar stierven in 2018 door vermijdbare oorzaken, waarvan 5,3 miljoen kinderen onder de 5 jaar, de helft in Sub-Sahara Afrika en de helft binnen de eerste maand van hun leven. En 2018 was een goed jaar ten opzichte van voorgaande jaren.

Wat we 'normaal' noemen omvat veel meer pijn. 1 op de 9 mensen (821 miljoen) hadden in 2018 niet genoeg te eten. Dat was vooral in Azië en Afrika, maar ook tot op zekere hoogte bij de armen in elke stad ter wereld. Pijnlijker is echter het besef dat dit alles niet wordt veroorzaakt doordat de mensheid armer wordt en minder in staat is om voor zichzelf te zorgen, maar omdat degenen die het meeste hebben nóg meer willen, zelfs als dat ten koste gaat van degenen die niets hebben.


De wereldwijde rijkdom groeide in 2019 tot $ 360 biljoen en de gemiddelde rijkdom per volwassene bereikte een record van $70.850. Het verbergt de realiteit dat die rijkdom op een tragische manier in de verkeerde zakken belandt, waarbij de 26 rijkste miljardairs evenveel bezitten als de 3,8 miljard mensen die de armste helft van de wereldbevolking vormen.


Dit alles is gebaseerd op een systeem dat ten koste van alles is afgestemd op groei tegen elke prijs - door ‘disruption’, door concurrentie - en winner takes all. Het systeem is nooit ontworpen voor de hele mensheid en sluit net zoveel mensen uit als dat het mensen omarmt - mensen die geen onderwijs hebben, ouderen, gehandicapten en diegenen die het niet kunnen bijbenen. Deze ‘verliezers’ zijn ook mensen.


Voor velen was het huidige systeem al hopeloos maar nu blijkt het systeem voor niemand soelaas te bieden. Het is zo nuttig als een katapult bij een vuurgevecht of een F-35-jager van $100 miljoen op een COVID-19 Intensive Care Unit (ICU). Nu er behoefte is aan vaccinproeven die internationale samenwerking vereisen, nu er sprake is van meerdere medische crises die samensmelten en snelle innovatie, testen en inzet vereisen, nu er een cruciale noodzaak is van een gecoördineerde, wetenschappelijk onderbouwde reactie op deze wereldwijde noodsituatie, blijkt hoe irrelevant ons monopolistische en confronterende systeem is. COVID-19 is een voorproefje van een verschijnsel dat waarschijnlijk vaker zal voorkomen in een vluchtige, onvoorspelbare en kwetsbare wereld. Dat vereist een 'postnormale' definitie van normaliteit - een nieuw normaal.


Ongelijkheid is slechts een weerzinwekkend kenmerk van het ‘normale normaal’ dat we ooit kenden. Maar reeds in 1976 legde Fred Hirsch, verlicht econoom, uit hoe groei grenzen kent die uiteindelijk het welzijn van de mens in gevaar brengen. Maar het ‘systeem’ en zijn voorstanders leken het beter te weten. 


Opwarming van de aarde is een ander weerzinwekkend kenmerk van ons normale normaal. Ongelijkheid en opwarming bedreigden beiden onze levensstijl. Samen vormden ze een existentiële crisis. Maar ons ‘normale normaal’ betekende een collectieve blinde vlek voor beide bedreigingen, veroorzaakt door het systeem dat elk aspect van de mensheid beïnvloedde, van politiek tot handel, en dat te veel externe effecten als gegeven accepteerde. 


Er is nooit een gebrek aan oplossingen voor deze bedreigingen geweest, zelfs voor de opwarming van de aarde waarvoor Nicholas Stern in 2006 een haalbaar pad uitstippelde om die crisis te verzachten. Maar het ‘systeem’ gaf voorrang aan zakendoen (of winst maken) ten koste van een intelligente reactie op een opkomende dreiging.

Het normale normaal was nooit echt normaal, ook voor de komst van COVID-19.

We moeten God danken dat het ‘systeem’ platligt, omdat het ons de kans geeft te pauzeren, te reflecteren en opnieuw op te bouwen. We moeten bidden dat we nooit zullen terugkeren naar het idee van het ‘normale normaal’ dat we vóór COVID-19 hadden. 


Te midden van de huidige uitdagingen zien we een glimp van wat er zou kunnen zijn. De 20e-eeuwse psychiater Jacob Moreno liet ons zien dat interactie - onze onderlinge verbondenheid - essentieel is voor mensen en dat creativiteit vooruitgang stimuleert. Het ‘systeem’ heeft verbondenheid en creativiteit onderdrukt. En in deze korte periode van de ‘lockdown’, terwijl het virus tol eist van menselijk leven, zien we relaties, creativiteit, harmonie en natuur tot bloei komen. We moeten van deze ervaring leren en een vriendelijker vorm van ‘normaal’ opbouwen.

Stapsgewijze verandering is niet mogelijk omdat het systeem dat het ‘normaal’ definieerde, niet in staat is te leren en crisis na crisis zal lijden. De financiële crisis van 2008, de WTO-belofte van duurzame, vrije en eerlijke handel, de reactie van sommige regeringen op de opwarming van de aarde en op duizend andere crises waaronder de huidige, bewijzen dat onvermogen tot leren. Het momentum is er, dit is onze beste kans, en we kunnen deel uitmaken van de verandering die we vereisen - van onszelf, van overheden, bedrijven, wetenschappers, de academische wereld, internationale organisaties en elk individu.

COVID-19 laat ons de irrelevantie zien van al die zaken die het systeem voedden - conflict, concurrentie en dominantie. Het laat ons ook zien dat zonder eenheid, samenwerking, empathie en het delen van grondstoffen we toekomstige uitdagingen van honger, klimaat, bronnen en pandemieën niet het hoofd kunnen bieden.


In haar column in de Financial Times van vrijdag biedt de briljante Arundhati Roy de beste uitleg over wat er moet gebeuren.

'Wat de reden ook moge zijn, het coronavirus heeft de machtigen op de knieën en de wereld tot stilstand gebracht, zoals geen enkele andere gebeurtenis dat zou kunnen. […] Deze gebeurtenis is een poort tussen de oude wereld en een nieuwe wereld. We kunnen ervoor kiezen om er doorheen te lopen, en de karkassen van onze vooroordelen, haat, hebzucht, databanken, dode ideeën, dode rivieren en vervuilde luchten met ons meeslepen. Of we kunnen er licht bepakt doorheen lopen, vrijwel zonder bagage, klaar om een andere wereld te verbeelden, klaar om ervoor te vechten.'

Arundhati Roy (2020) ‘The pandemic is a portal’  Financial Times 3 april 2020  


Laten we het doen. Laten we eisen dat onze leiders een wereld van echte Verenigde Naties omarmen, zodat het mondiale debat zich in plaats van op confrontatie, superioriteit, conflict en politiek, zal concentreren op eenheid, vriendelijkheid, en oplossingen gebaseerd op wetenschap en menselijke creativiteit en zodoende de realiteit van onze gemeenschappelijke wereld erkent.



Get Specials & Get Rewarded

by subscribing to our newsletters!